ZOOM

van vrouw tot vrouw en verder

Samen denken kan een feest zijn. Als het aanstekelijk begint te werken, er vonkjes overslaan en niemand nog weet wiens idee het nu eigenlijk was. Of wanneer je daar ter plekke iets nieuws ziet ontstaan waar je zelf aan bijgedragen hebt en toch versteld van staat. Dat heb ik tijdens de begeleiding van dat proces met KAV en KAV-intercultureel aan den lijve mogen ervaren. Hieronder een verslagje. Over gedachten en mensen die zich verbinden met elkaar. 

Niet zomaar aan zee. Een bus vol vrouwen, kinderen en koffers komt aan in een vakantiehuis in Koksijde. Vrouwen uit Brussel uit de vrouwengroepen van KAV-intercultureel, vrouwen van KAV Vlaams-Brabant. De bedoeling van het weekend: onze gedachten en verhalen samenleggen, op elkaar afstemmen en in elkaar laten vloeien om te komen tot een actie, iets dat nazindert.

Carrousel. Twee kringen, in de binnenste kring de vrouwen van KAV, in de buitenste kring de vrouwen van KAV-intercultureel. Vrouw tot vrouw- gesprekjes. Ik zie gezichten en handen die spreken, wangen die kleuren, ogen die glanzen. Ik zie de woorden vertrekken en aankomen en zich bij elkaar optellen tot een gonzende grote WIJ. Zo eenvoudig is het dus.

Zandgedachten. De kinderen spelen en hollen in het zand. We gaan een beetje verderop. Ook even spelen. En dan aan het werk. Het denkwerk van de ochtend ligt als 5 eilanden op het strand en daaromheen ontspinnen zich gesprekken, het ene voorzichtig verkennend, het andere meteen vol animo. Tot de zee opkomt. Nog even en ze overspoelt onze eilanden. We trekken huiswaarts. De opdracht is nu om in diezelfde groepjes per thema een of meer uitdagingen te formuleren, die te presenteren en de flap van beeldmateriaal te voorzien. Er wordt gediscussieerd en heen en weer vertaald, rollen worden verdeeld en foto’s uit tijdschriften besproken, geknipt en geplakt.

Feest. Feest zit soms in een klein hoekje. En dan komt het, is het niet meer tegen te houden. Dat zijn net de mooiste feesten. Degene die niet voorzien zijn, degene die zomaar geboren worden uit ontmoeting. Liedjes op het strand, dansen op de dijk, theetjes met koek en verhalen.

Het samenleven aangekaart. De volgende ochtend kiezen we uit al dat denkwerk onze uitdaging. Het wordt ‘Samenleven in diversiteit met respect voor elkaars eigenheid’. Gejuich alom. Gewoon omdat er zin is om te juichen (er hangt nog feest in de lucht). Maar ook omdat dat net is wat we dit weekend zelf zozeer aan den lijve ervaren. 

Kruidige toekomstsoep. We gooien één na één de ideeën in onze soepketel en gaan nu aan het roeren en kijken. Boeiend om te zien wat komt bovendrijven: ontmoeting, respect, de buurt, de school, de toekomst van onze kinderen, het netwerken over de grenzen heen,... 

Golfjes. Deze twee dagen deinden uit, brachten hoofd en vereniging volop in beweging. Het verhaal deed de ronde. Er werden uitwisselingen georganiseerd tussen de afdelingen in Vlaams-Brabant en de groepen in Brussel. Maar er bleef ook gespreksstof en energie voor meer en verder. En dus zagen we elkaar weer in februari.

Droom. Een droom van een wereld is dit nog niet. Hoe zou onze gedroomde wereld eruit kunnen zien, zo ergens in 2019? En wat moet er gebeuren om daar te geraken? We maken een lange lijst vol grote en kleine wensen.

Kijk. Zo zien wij het. Intussen werd het april. We deelden verhalen, dromen, wensen en nog verhalen. En we merkten dat er meer in zat. Dat we niet alleen elkaar, maar ook andere vrouwen, mannen en beleidsmakers iets te vertellen en te zeggen hebben. We hebben verhalen. We hebben ook een visie. Onze wensen werkten we uit tot aanbevelingen. Zo zien wij het. Kijk je mee?

Adinda Taelman - procesbegeleidster Stichting Lodewijk de Raet